Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΡΟΣ : YΠΟΥΡΓΟ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ , ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ Θέμα : Ανάγκη αναμόρφωσης και εκσυγχρονισμού της νομοθεσίας, για άρση των ανισοτήτων μεταξύ των διαζευγμένων ζευγαριών

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΗΜΑΡΑΣ
Β΄ΑΘΗΝΑΣ
ΓΑΒΡΙΗΛ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ
Α΄ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ


ΠΡΟΣ :  YΠΟΥΡΓΟ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ , ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

 Θέμα :  Ανάγκη αναμόρφωσης και εκσυγχρονισμού της  νομοθεσίας, για άρση των
              ανισοτήτων μεταξύ των διαζευγμένων ζευγαριών .

Κύριε Υπουργέ,

οι νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες που επικρατούν σήμερα στη χώρα μας αλλά και γενικότερα στην Ευρωπαϊκή  Ένωση, έχουν συνέπειες όχι μόνο στην οικονομία, τους θεσμούς και τα άτομα, αλλά έχουν επιφέρει την πλήρη εξαθλίωση στην συνοχή των οικογενειών, εκτοξεύοντας τα διαζύγια  και εξαθλιώνουν τις παραδοσιακές ελληνικές οικογένειες.

Οι λόγοι  που οδηγούν σε αδιέξοδο τα διαζευγμένα ζευγάρια στη χώρα μας είναι πολυπαραγοντικοί.  Επιπροσθέτως, λόγω της δυσκολίας εφαρμογής των νόμων καθώς και της άνισης μεταχείρισης πατεράδων - μητέρων από τα ελληνικά δικαστήρια, επιφέρουν πλήρη ανισορροπία και διαταραχή της ψυχολογίας πολλών παιδιών διαζευγμένων ζευγαριών.

Υπάρχει  ανάγκη άμεσης  θεσμοθέτησης: α)οικογενειακών δικαστηρίων, β) ειδικού οικογενειακού διαμεσολαβητή, γ) τροποποίησης του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας έτσι ώστε, στις δίκες οικογενειακού δικαίου να καταθέτουν υποχρεωτικά και οι διάδικοι γονείς και έτσι το Δικαστήριο συνεπικουρούμενο από ειδικούς επιστήμονες ( Ψυχολόγους, Κοινωνιολόγους, Κοινωνικούς Λειτουργούς) να συνεκτιμά ακριβοδίκαια την προσωπικότητά τους και τη δυνατότητά τους, να ασκήσουν γονικά καθήκοντα.

Παράλληλα, κοινό αίτημα είναι, η νομική κατοχύρωση και εξίσωση σε θεσμικό επίπεδο, της μητρότητας με την πατρότητα προς την κατεύθυνση των ευρωπαϊκών προτύπων, έτσι ώστε ο δικαστής αμερόληπτα πάντα να αποφασίζει όχι με βάση τα στερεότυπα και το φύλο.

Άλλη σημαντική αλλαγή που προτείνεται, είναι, στην επιδίκαση της διατροφής να θεσπιστούν περισσότερα κριτήρια που να λαμβάνουν υπόψη τις πραγματικές ανάγκες των παιδιών και τις δυνατότητες των γονέων (Φορολογική δήλωση, περικοπή εισοδήματος λόγω μνημονίων, πραγματική οικονομική δυνατότητα κάλυψης της διατροφής κ.ά).

Ερωτάστε :
1.    Υπάρχει η πολιτική βούληση  εκσυγχρονισμού του οικογενειακού δικαίου προς την κατεύθυνση  όλων των παραπάνω περιγραφόμενων υφιστάμενων ατελειών του ;

2.    Μελετάται η θέσπιση  οικογενειακού διαμεσολαβητή, ο οποίος πέραν των διαζυγίων θα επιλαμβάνεται την επίλυση των επιμέρους διαφορών των υποθέσεων αυτών, όπως: α) πρόβλεψη ειδικής ποινικής διάταξης για την με πρόθεση παρεμπόδιση της επικοινωνίας του ενός γονέα από τον άλλο, β) ισότητα δικαιωμάτων γονέων με παιδιά εκτός γάμου σε αντιστοιχία με τους έχοντες παιδιά εντός γάμου ;

            Αθήνα  15   / 11 / 2012                                      
ΟΙ ΕΡΩΤΩΝΤΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ
     ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΗΜΑΡΑΣ 
                  
                  ΓΑΒΡΙΗΛ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ

Κυριακή, 28 Ιουλίου 2013

Εξαιρετικά αφιερωμένο στους μπαμπάδες που λαχταρούν να δουν τα παιδιά τους, Κοινωνιολόγος Διονυσία Τριπολίτου

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ
                                                                                                                                                           
Στο πρώτο μας άρθρο, είχαμε πει ότι η επικοινωνία είναι κάτι να μπορεί να χωρέσει σε κάτι άλλο. Σήμερα θα σας μεταφέρω την επιστολή ενός αναγνώστη που έμεινε σύμφωνος στην δημοσίευσή της και που επιθυμεί να κρατήσει την ανωνυμία του, όπως εξάλλου δικαιούται λόγω προφύλαξης προσωπικών δεδομένων. Είναι ενθαρρυντικό να διαπιστώνουμε ότι γονιός πατέρας αγωνίζεται για την αναγνώριση των γονικών του δικαιωμάτων και την απαραίτητη παρουσία του μέσα στην ζωή των παιδιών του…
 Τα λόγια είναι περιττά, γιατί εσείς θα νιώσετε όλα όσα ένιωσα όταν διάβασα τα παρακάτω:
«Κα Τριπολίτου καλημέρα σας. Έστω και ετεροχρονισμένα, αφού διάβασα το άρθρο σας στην εφημερίδα σταθμός (Αρθ.φύλλου 402, 21-05-08), θα ήθελα να σας μεταφέρω τις ευχαριστίες μου για ένα τόσο σημαντικό θέμα που αναλύσατε και τεκμηριώσατε με τον καλύτερο τρόπο και κυρίως την δυνατότητα που δίνεται να ακουστεί και μία άλλη άποψη που αναφέρει ότι όλο και περισσότεροι πατεράδες θέλουν και μπορούν να προσφέρουν με την καθημερινή τους παρουσία και συμμετοχή στην ωρίμανση και διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους. Όπως αναφέρετε και στο άρθρο σας… οι μελέτες δείχνουν...ο πατέρας σήμερα συμμετέχει περισσότερο στη γέννηση του παιδιού του… μειώνει τις ώρες εργασίας του προκειμένου να αφιερώσει χρόνο στα παιδιά του… Αυτές οι μελέτες έχουν δημοσιευτεί εδώ και αρκετό καιρό και σε πολλές χώρες του ανεπτυγμένου δυτικού κόσμου αλλά και στην χώρα μας. Δυστυχώς όμως σ΄ένα χωρισμό δύο γονέων και εφόσον έχουν ανήλικα παιδιά η επιμέλεια δίνεται στην μητέρα και ο ρόλος του πατέρα μετατρέπεται σε «επικοινωνία» με τα παιδιά του. Η επικοινωνία μπορεί να είναι είτε μερικές ώρες την εβδομάδα με μία διανυκτέρευση κάθε 15 μέρες είτε στη καλύτερη περίπτωση και εφόσον έχουν συμφωνήσει και οι δύο γονείς (ελάχιστες φορές) με ένα συμφωνητικό που θα καθορίζει κάποιο επιπλέον χρόνο. Δηλαδή με λίγα λόγια ο χωρισμένος πατέρας υποχρεώνεται να απομακρυνθεί από την ζωή των παιδιών του αφού δεν του δίνεται η δυνατότητα να είναι πραγματικά κοντά στα παιδιά του αλλά να αναγκάζεται να μετατρέπεται «σε πατέρα της Disneyland», με καταστροφικές συνέπειες στην ψυχοσύνθεση και τον χαρακτήρα των παιδιών αλλά και πολλές φορές των πατεράδων. Πολύ σωστά αναφέρετε ότι η γυναίκα- μάνα οφείλει να αφήσει δημιουργικό χώρο στον άνδρα- σύντροφο- πατέρα, αλλιώς πέφτει στην παγίδα των δικαιωμάτων και κατακτήσεών της. Όμως στις περισσότερες των περιπτώσεων παρατηρείται για πολλούς και διάφορους λόγους ο αποκλεισμός του πατέρα από την ζωή, τα ερεθίσματα, την μάθηση, τη συμμετοχή, τα ενδιαφέροντα, τα προβλήματα των παιδιών του. Τα παιδιά φθάνουν στο σημείο να μην αναγνωρίζουν τον πατέρα τους και να τους είναι περιττή η παρουσία του. Τα τελευταία χρόνια έχει διογκωθεί σε μεγάλο βαθμό το σύνδρομο PAS(Γονική αποξένωση).Τα παιδιά δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση με τον πατέρα τους και δεν τον δέχονται στην ζωή τους με όλες τις καταστροφικές συνέπειες που έχει για το παιδί ένα τέτοιο δεδομένο. Συμφωνώ ότι πολλές φορές οι πατεράδες δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους και είναι πολλές φορές υπαίτιοι για το άσχημο κλίμα. Δεν είναι όμως όλοι οι πατεράδες αδιάφοροι. Όπως πολύ σωστά αναφέρετε οι πατεράδες σήμερα θέλουν και μπορούν να βοηθήσουν. Σε ένα χωρισμό όμως δεν πρέπει να μπαίνουν εμπόδια στην επικοινωνία και συμμετοχή του πατέρα στη ζωή των παιδιών του. Και βέβαια είναι τραγελαφικό κάποιος τρίτος (δικαστής, δικηγόρος ή οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο) να καθορίζει πότε ένας πατέρας έχει το δικαίωμα να βλέπει και να είναι κοντά στα παιδιά του. Εύχομαι μέσα από την στήλη σας να συνεχίσετε το κοινωνικό έργο που επιτελείτε. Είμαι στη διάθεσή σας για οποιεσδήποτε επιπλέον διευκρινήσεις θελήσετε και θα ήθελα μέσα από την στήλη σας ν΄αρχίσει ένας πλούσιος εποικοδομητικός διάλογος για τα προβλήματα που δημιουργούνται μετά από ένα διαζύγιο, στον χαρακτήρα, την προσωπικότητα και την συμπεριφορά των παιδιών…».
Αγαπητοί αναγνώστες, αυτά που έχω να πω σε όσους βρίσκονται σε αδιέξοδο, είναι καταρχήν ένα μεγάλο κρίμα για την έλλειψη εκείνων των υποδομών που με τη βοήθεια κοινωνικών λειτουργών , ψυχολόγων, παιδοψυχολόγων και παιδοψυχιάτρων θα έδιναν την δυνατότητα σε αρκετές οικογένειες να κατανοήσουν ότι οι αμοιβαίες  υποχωρήσεις δεν είναι οπωσδήποτε ανάγκη να συμβαίνουν μετά τον χωρισμό. Κατά δεύτερον εφόσον δεν υπάρχουν οι υποδομές υποδοχής οικογενειακών και κοινωνικών προβλημάτων, είναι φυσικό να καλούνται οι νομοθέτες και οι φύλακες της νομοθεσίας να εκτελούν ένα πολλές φορές άχαρο ρόλο και γι’ αυτούς τους ίδιους. Γνωρίζω, ωστόσο, πατέρες που έχουν κερδίσει την επιμέλεια των παιδιών τους. Τέλος, νομίζω ότι η διαφαινόμενη αγωνιστικότητα για τον πατρικό ρόλο είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη έναντι του μέλλοντος ενός παιδιού. Γιατί δεν υπήρξε ούτε βόλεμα ούτε αδιαφορία. Και ο αγώνας συνεχίζεται. Αυτό που χρειάζεται να συγκρατούμε σ΄αυτές τις δύσκολες καταστάσεις είναι ότι ποτέ δεν είναι αργά να μάθουμε να διαχειριζόμαστε τις κοινωνικές μας δεξιότητες.




Θέλω να σας ενημερώσω ότι μπορείτε όσοι δεν έχετε ηλεκτρονική διεύθυνση να στέλνετε τις επιστολές σας με τις απόψεις,  τα ερωτήματα και  τις αντιρρήσεις σας στην εφημερίδα «Σταθμός».  



  
Η ΠΑΤΡΟΤΗΤΑ ΣΕ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ  ΙΙ
                                                                                                                                                                   
                                                                                      
Είναι ολοένα και περισσότερα τα μηνύματα που δέχομαι σε σχέση με το άρθρο μου και την επιστολή του αναγνώστη μας με θέμα «η πατρότητα σήμερα σε μεταβατικό στάδιο». Έγραψα  την  τελευταία φορά, ότι θα μπορούσαν δύο άνθρωποι που φέρνουν στον κόσμο παιδιά να κατανοήσουν ότι οι αμοιβαίες υποχωρήσεις δεν είναι αναγκαίο να γίνονται μετά από ένα διαζύγιο ή μία απομάκρυνση από την οικογένεια. Αυτό προϋποθέτει να υπάρξουν τέτοιες κοινωνικές δομές, που θα βοηθούν τα ζευγάρια που αποφασίζουν να ζήσουν μαζί να είναι προετοιμασμένα όχι μόνο για το μοίρασμα του χρόνου τους και της ενέργειάς τους δια τρία, τέσσερα και πέντε πολλές φορές στην περίπτωση πολύτεκνων οικογενειών, αλλά επίσης για την αντιμετώπιση κρίσεων που δημιουργούνται μέσα στην καθημερινή συμβίωση της μικρής οικογενειακής μας «ομάδας». Είναι δεδομένο ότι κάθε φορά που έρχεται ένα νέο άτομο μέσα στην ομάδα ή αντιθέτως αποχωρεί κάποιος από την ομάδα, που παίζει κυρίαρχο ρόλο αυτό του πατέρα ή της μητέρας, η μικρή ομάδα της οικογένειας σείεται συθέμελα. Αυτό σημαίνει ότι τις όποιες ρωγμές υποστεί η οικογενειακή γαλήνη ή και η πλήρης κατάρρευσή της αφήνει πίσω της θύματα. Την πληρώνουν οι ενήλικες αλλά όπως λέει και η σοφή γενιά «αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα».
 Ο Νευρολόγος ψυχίατρος Δρ Θ.Ασκητής το έχει πει ξεκάθαρα: «Μπορεί δύο άνθρωποι να μην ταιριάζουν και να αποφασίσουν να χωρίσουν όμως ο γονεϊκός τους ρόλος δεν σταματά να υφίσταται. Τα παιδιά χρειάζονται και τους δύο γονείς! Ας βρουν ένα τρόπο έστω και τώρα να συμφωνήσουν ότι τα προσωπικά τους μίση και πάθη δεν θα δυσχεραίνουν περαιτέρω την ζωή των παιδιών τους. Αυτοί ότι είχαν να πάθουν το έπαθαν και το έκαναν. Τα παιδιά τους όμως είναι χρήσιμο να έχουν τα εφόδια εκείνα που θα τους βοηθήσουν να κάνουν καλύτερες επιλογές». Η «Ελευθεροτυπία» σε άρθρο της στις 24-6-2006, ασχολήθηκε εκτενέστερα με το θέμα δίνοντας την δυνατότητα να κατανοήσουμε τι εννοούμε με κοινωνικές δομές.  Μεταξύ άλλων γράφει: «Οι διαζευγμένοι γονείς (άνδρες και γυναίκες) κατατάσσονται στην χώρα μας στην κατηγορία των πιο κατατρεγμένων πολιτών, χωρίς να εισακούονται από τους αξιωματούχους… Πάσχουμε από έλλειψη ενημέρωσης, κοινωνικής μέριμνας, νομικής στήριξης και καθοδήγησης, λειτουργίας Οικογενειακών Δικαστηρίων, αλλαγής της νομοθεσίας γύρω από το Οικογενειακό Δίκαιο, θέσπιση νέων νόμων που θα περιλαμβάνουν όλες τις οικογενειακές δομές (μονογονεϊκών οικογενειών, επιμέλεια τέκνων, κ.λ.π.), τη δημιουργία ενός ταμείου τύπου Παρακαταθηκών και Δανείων σύμφωνα με το γαλλικό μοντέλο (το ταμείο καταβάλλει την επιδικασμένη διατροφή στον γονέα που έχει την επιμέλεια και ο καταβάλλων έχει να κάνει με το γαλλικό δημόσιο)». Όταν στην χώρα μας για να εισπραχθεί μία διατροφή 200 ευρώ απαιτούνται έξοδα 700-750 ευρώ, σε ποιους συμφέρει άραγε αυτή η διαιώνιση  της κατάστασης;
Εμείς επιμένουμε ότι αν όλα σταματάνε λόγω οικονομικών συμφερόντων εμπλεκομένων επαγγελματικών κλάδων, τότε αξίζει τον κόπο να επιμείνουμε. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δίνει έμφαση στην προώθηση του ισότιμου ρόλου του πατέρα ως οντότητας με αντίστοιχα δικαιώματα και υποχρεώσεις στην οικογενειακή ζωή, καλώντας τα κράτη-μέλη να προωθήσουν πολιτικές, που θα συμβάλλουν στην «οικιακή δημοκρατία» και στην ισόρροπη κατανομή ευθυνών και οικογενειακών παροχών. Εξάλλου, μείναμε σύμφωνοι ότι όποιος αγώνας είναι παρακαταθήκη στην ζωή  των παιδιών μας.     


  
Η ΠΑΤΡΟΤΗΤΑ ΣΕ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ  ΙΙΙ
                   
                                                                
Όταν ξεκίνησα να γράφω το άρθρο περί της πατρότητας σε μεταβατικό στάδιο, δεν μπορούσα να φανταστώ πόσο πόνο, λύπη και μνήμες θα ανακάλυπτα. Είσαστε όλο και περισσότεροι αυτοί που επικοινωνούν μαζί μου, θέλοντας να μου εναποθέσετε την ιστορία της ζωής σας, επιδιώκοντας μέσα από αυτό το βήμα να αγωνιστείτε με τον δικό σας τρόπο έτσι ώστε να επηρεάσετε την κοινωνία και την πολιτεία για μία ισόνομη μεταχείριση σας στα δικαιώματα που χρήσιμα πρέπει να έχετε ως γονείς. Αυτό που μου έχει κάνει εντύπωση είναι το γεγονός ότι μόνο  πατεράδες  παρακινήθηκαν. Οι μαμάδες πουθενά! Μα ούτε για να εκφράσουν την αντίρρησή τους; Να πουν π.χ. «Ναι αλλά ο άνδρας μου όταν γεννήθηκε το παιδί ήταν αδιάφορος, είναι μεθύστακας, είναι ένα ρεμάλι…». Τίποτα. Ίσως γιατί η γυναίκα-μητέρα θεωρεί την θέση της δεδομένη.
Σήμερα, θα σας παραθέσω δύο μαρτυρίες, η μία ανήκει σε ένα πατέρα που μου είπε τα εξής: «ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι ένας χωρισμός με την πρώην σύζυγό μου θα με οδηγούσε τον χωρισμό με τα παιδιά μου». Η άλλη μαρτυρία προέρχεται από έναν εικοσιπεντάχρονο: «Όταν ήμουν πέντε χρόνων χώρισαν οι γονείς μου, η επιμέλεια δόθηκε στην μητέρα μου με την οποία  έζησα δύο μαρτυρικά χρόνια. Μου μιλούσε συνέχεια κατά του πατέρα μου. Με επηρέασε τόσο πολύ που στο τέλος δεν ήθελα να τον βλέπω αλλά ούτε και να τον ξέρω. Ευτυχώς που εκείνος με πολύ αγώνα μπόρεσε να πείσει ότι μπορούσε να έχει την επιμέλεια και των τεσσάρων παιδιών. Σήμερα είναι ογδόντα χρόνων. Αφιέρωσε όλη του τη ζωή στην διαπαιδαγώγηση μας. Του οφείλουμε πολλά. Φυσικά δεν μας έστρεψε ποτέ εναντίον της μητέρας μας. Αυτό μας βοήθησε να σταθούμε στα πόδια μας. Να ξέρετε τα παιδιά έχουμε αλάνθαστα κριτήρια. Μπορεί να επηρεαστούμε σε κάποιες φάσεις αλλά έχουμε την δυνατότητα να καταλάβουμε τι συμβαίνει ακριβώς».
Πάντως, «μελέτες απέδειξαν ότι τα παιδιά με κοινή επιμέλεια μεγαλώνουν καλύτερα από αυτά που η επιμέλεια ασκείται από ένα μόνο γονέα. Ο ψυχολόγος Robert Bauserman,Ph.D. της διοίκησης του τμήματος Υγείας και Ψυχικής υγείας της Βαλτιμόρης, Μέρυλαντ, ΗΠΑ, διηύθυνε μία μετανάλυση τριάντα τριών ερευνών που έλαβαν χώρα μεταξύ του 1982 και του 1999 και εξέτασαν 1846 παιδιά μονής επιμέλειας και 814 κοινής επιμέλειας. Οι μελέτες συγκρίνανε την προσαρμογή των παιδιών κοινής επιμέλειας, τόσο με παιδιά μονής επιμέλειας όσο και με παιδιά από 251 οικογένειες που οι γονείς ζούσαν μαζί και δεν είχαν χωρίσει. Τα παιδιά κοινής επιμέλειας είχαν λιγότερα συναισθηματικά προβλήματα και τα λιγότερα προβλήματα συμπεριφοράς, είχαν υψηλότερο βαθμό αυτοσεβασμού, καλύτερες οικογενειακές σχέσεις και καλύτερη σχολική απόδοση από τα παιδιά με τις ρυθμίσεις μονής επιμέλειας. Η κοινή  επιμέλεια  απ΄ότι διαφαίνεται παρέχει την δυνατότητα να έχει το παιδί μία καλύτερη προσαρμογή στα νέα δεδομένα της ζωής του επειδή έχει την δυνατότητα να συναντά και τους δύο γονείς. Επίσης, οι γονείς που έχουν κοινή επιμέλεια των παιδιών εμφανίζουν λιγότερη σύγκρουση μεταξύ τους επειδή μπορούν να συμμετέχουν εξίσου στην ζωή των παιδιών τους και να μην ξοδεύουν τον χρόνο τους διαφωνώντας για τον τρόπο φροντίδας των παιδιών. Είναι σημαντικό να αναγνωριστεί ότι τα αποτελέσματα δεν υποστηρίζουν την κοινή επιμέλεια σε όλες τις περιπτώσεις. Όταν ένας γονέας ενεργεί καταχρηστικά ή είναι αμελής ή έχει ένα σοβαρό διανοητικό ή φυσικό πρόβλημα υγείας, η ανάθεση της επιμέλειας στον άλλο γονέα θα ήταν σαφώς προτιμητέα, όπως αναφέρει ο Bauserman. Οι δικαστές, οι δικηγόροι, οι κοινωνικοί λειτουργοί, οι ψυχολόγοι και άλλοι επαγγελματίες που συμμετέχουν στη παροχή συμβουλών και στην διαδικασία του διαζυγίου πρέπει να γνωρίζουν αυτά τα συμπεράσματα για να αποφασίσουν ποιο περιβάλλον είναι καλύτερο για ένα παιδί μετά τον χωρισμό των γονέων τους».
Το μεγάλο πρόβλημα, που συναντάμε στην χώρα μας, είναι εκείνο της μόνιμης αντιπαλότητας ανάμεσα στα ζευγάρια και πολλές φορές σε ακραίες καταστάσεις, ακόμα  και την «κατασκευή γεγονότων», ώστε να βγάλουν τον έναν από τους δύο γονείς ανίκανο ή και επικίνδυνο για την επιμέλεια των παιδιών. Αν θέλουμε να λεγόμαστε πολιτισμένη χώρα, τότε αυτά πρέπει να σταματήσουν το συντομότερο και είναι αλήθεια ότι ένας τρόπος υπάρχει, εκτός από τη σωστή ενημέρωση και επιμόρφωση που μπορούν να δεχτούν οι γονείς, επιτέλους να αποφασίσει το κράτος δικαίου να αλλάξει την νομοθεσία και να δημιουργήσει οικογενειακά δικαστήρια στελεχωμένα με ειδικούς περί οικογενειακού δικαίου. «Όποιος  σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν΄αγωνιστούν για την υπόθεσή του, πρέπει προετοιμασμένος να΄ναι: γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί, θα μοιραστεί την ήττα…»(Μ.Μπρέχτ).        


Από το βιβλίο μου, "Στάση:Επικοινωνία" 
ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΣΗ

© Copyright  2009 : ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΤΡΙΠΟΛΙΤΟΥ
ΕΞΩΦΥΛΛΟ: ΚΑΤΙΑ ΡΑΜΠΑΟΥΝΗ, Άγγελος, (ακρυλικό σε καμβά 2×1.20m)
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΜΑΡΙΝΑ ΜΠΕΤΤΑ & ΣΩΤΗΡΙΑ ΚΟΤΤΑΡΑ
ΣΤΟΙΧΕΙΟΘΕΣΙΑ - ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΕΣΚΕΣ
ΕΚΔΟΤΗΣ: ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΤΡΙΠΟΛΙΤΟΥ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ-ΒΙΒΛΙΟΔΕΣΙΑ: ΚΕΝΤΡΟ ΓΡΑΦΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ

ΔΙΑΝΟΜΗ:  τηλ.: 6977 070 463  e-mail: dionisia@otenet.gr

ISBN: 978-960-931479-4

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013

Σκότωσε τα παιδιά του για να μη χωρίσει με τη γυναίκα του

Η Ρουθ 6 ετών και ο Χοσέ 2 ετών, εξαφανίστηκαν στις 8 Οκτωβρίου 2011 ενώ βρίσκονταν σε ένα πάρκο της Κόρδοβας μαζί με τον πατέρα τους, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι τα έχασε

Σε κάθειρξη 40 ετών καταδικάστηκε σήμερα ένας Ισπανός πατέρας ο οποίος τον Οκτώβριο του 2011 σκότωσε τα δύο μικρά παιδιά του, ηλικίας 6 και 2 ετών, για να εκδικηθεί τη σύζυγό του που ήθελε να τον εγκαταλείψει.

Οι επτά γυναίκες και οι δύο άνδρες ένορκοι του δικαστηρίου της Κόρδοβας που εξέταζε την υπόθεση έκριναν ένοχο τον Χοσέ Μπρετόν, 41 ετών, για τη δολοφονία των δύο παιδιών. «Οταν, τον Σεπτέμβριο του 2011, η Ρουθ Ορτίθ Ράμος ανακοίνωσε στον σύζυγό της ότι σκόπευε να τερματίσει την κοινή ζωή τους, ο κατηγορούμενος συνέλαβε το σχέδιο να σκοτώσει τα παιδιά για να την εκδικηθεί», αναφέρεται στην απόφαση που ανακοινώθηκε σήμερα στο δικαστήριο.

Ο πρόεδρος του δικαστηρίου Πέδρο Βέλα καταδίκασε τον Μπρετόν σε κάθειρξη 20 ετών για καθέναν από τους φόνους που διέπραξε.

Τα δύο παιδιά, η Ρουθ 6 ετών και ο Χοσέ 2 ετών, εξαφανίστηκαν στις 8 Οκτωβρίου 2011 ενώ βρίσκονταν σε ένα πάρκο της Κόρδοβας μαζί με τον πατέρα τους, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι τα έχασε. Δέκα ημέρες αργότερα συνελήφθη και ομολόγησε αλλά στη συνέχεια ανακάλεσε την ομολογία του.

Τα λείψανα των παιδιών βρέθηκαν τελικά τον επόμενο χρόνο στο Λας Κεμαδίγιας, σε μια έκταση που ανήκε στην οικογένεια του Χοσέ Μπρετόν. Οι αρχές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο πατέρας τους χορήγησε ηρεμιστικά για να τα κοιμίσει ή να τα σκοτώσει και στη συνέχεια έκαψε τα πτώματα για να εξαφανίσει τα ίχνη του.

Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

ΣΤΕΡΗΜΕΝΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΙΑΖΥΓΙΩΝ

ΣΤΕΡΗΜΕΝΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΙΑΖΥΓΙΩΝ
Τα παιδιά των διαζευγμένων συχνά κακοποιούνται ψυχολογικά, είτε γιατί γίνονται μοχλός πίεσης του ενός γονιού στον άλλο, είτε γιατί στερούνται επικοινωνίας του ενός γονιού, συνήθως του πατέρα , μιας και στην Ελλάδα το Νομικό σύστημα δίνει κατά 99 τοις εκατό την επιμέλεια στις μητέρες.  Στη χώρα μας, υπάρχουν ένα εκατομμύριο παιδιά διαζυγίων που μεγάλωσαν με τη μητέρα τους, εξαναγκαστικά μετά από μία δικαστική απόφαση. Περισσότερα δε από τα μισά, όχι μόνο δεν βλέπουν τον πατέρα τους αλλά και είναι εχθρικά μαζί του λόγω πλύσης εγκεφάλου και συκοφαντικής δυσφημίσεως.
Και αυτό το καλοκαίρι, αυτός ο συντριπτικά μεγάλος αριθμός παιδιών διαζυγίων, δεν θα περάσει το καλοκαίρι με τον πατέρα αλλά και κατά πάσα πιθανότητα, ούτε και με τη μητέρα διότι τα παιδιά αυτά αρχίζουν να απεχθάνονται και τους δύο γονείς, να αισθάνονται μειωτικά και να είναι ενάντια στη δικαιοσύνη και σ’ολόκληρη τη κοινωνία. Γίνονται τελικά παραβατικά, δίχως όνειρα, δίχως πρότυπα και ψυχωτικά/καταθλιπτικά. Το καλοκαίρι γ’αυτά είναι μαρτύριο αντί να είναι ευτυχία που θα βρίσκονται χαλαρά μαζί με τους γονείς τους.
Ο νόμος αντί να παρεμβαίνει ισοδίκαια για την ψυχολογία του παιδιού είναι τόσο παρωχημένος στην Ελλάδα με αποτέλεσμα αντί να προστατεύει, να γίνεται ένα εργαλείο που αυτοχρηματοδοτείται, πλουτίζοντας τους ίδιους λειτουργούς του, χωρίς να απονέμεται με αποτελεσματικότητα για το συμφέρον του παιδιού. Σε συνδυασμό με την ατιμωρησία για παρεμπόδιση επικοινωνίας και την αδράνεια/καθυστέρηση της δικαιοσύνης, μένουν, για χρόνια, παιδιά δίχως ένα γονέα και δίχως χαρά, ευτυχία και ευημερία.
Οι δικαστικές αποφάσεις που δίνουν ελάχιστη (νόμιμη) επικοινωνία, αποδείχθηκαν καταστροφικές διότι η επικοινωνία γονέα-παιδιού αποτελεί καθημερινή, βιωματική ανάγκη και δεν μπορεί να αντικατασταθεί από νόμους και εξωτερικούς παράγοντες προς τη φυσική και φυσιολογική κατάσταση και θέληση του παιδιού. Ε’άλλου είναι ανθρώπινο δικαίωμα.
Η επικοινωνία του παιδιού με τον απομακρυσμένο γονιό (πατέρα συνήθως) είναι πάντα συνδεδεμένη με το αν και πόσο, η διατροφή πληρώνεται από τον πατέρα. Ο νόμος αναλώνεται σε δικαστήρια, με ασφαλιστικά μέτρα, εφέσεις, εξώδικα και κλητήρες, αντί να προστατέψει το παιδί, πλουτίζει τους λειτουργούς του, επειδή κάποιος από τους δύο γονείς χρησιμοποιεί τον ίδιο το νόμο μοχλεύοντας την συμπεριφορά του ανήλικου. Αποτέλεσμα είναι, η ψυχολογία του παιδιού να καταρρακώνεται, η κοινωνική συνοχή της Ελληνικής Κοινωνίας να απειλείται σοβαρά από τα διαλυμένα ζευγάρια και τα παιδιά τους και το μέλλον της κοινωνίας μας να τείνει να μας κάνει όλους αγνώστους μεταξύ μας. Ο ΣΥ.Γ.Α.Π.Α. (Σύλλογος για την Ανδρική και Πατρική Αξιοπρέπεια www.sos-sygapa.eu ) Μάχεται για ΙΣΑ οικογενειακά Δικαστήρια, με παρουσία παιδοψυχολόγων και Κοινωνικών Λειτουργών, μάχεται για να αναγνωριστεί και στην Ελλάδα το P.A.S (Parental Alientation Syndrome-Σύνδρομο Γονικής Αποξένωσης), μάχεται για να μην κακοποιούνται ψυχολογικά τα παιδιά από τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης σε θέματα επικοινωνίας με τον Πατέρα και σε θέματα των εξαντλητικών διατροφών που καλείται πάντα να πληρώνει.
Είναι αναγκαία η μεταρρύθμιση του οικογενειακού δικαίου με: Οικογενειακά δικαστήρια, οικογενειακούς δικαστές με γνώσεις ψυχολογίας/παιδοψυχιατρικής, κοινωνικές υπηρεσίες με πραγματογνώμονες/ειδικούς παιδαγωγούς, διαμεσολαβητές, συνεπιμέλεια και εναλλασσόμενη κατοικία και να ερωτάται το παιδί στην αρχή του διαζυγίου όχι όμως από δικαστές. Αλλά κυρίως, να αναπτυχθεί παιδεία/πολιτισμός και κοινωνική πολιτική της τοπικής αυτοδιοίκησης με ειδικά γραφεία κοινωνικών υπηρεσιών για προβληματικά ζευγάρια και διαζύγια.
Η πλύση εγκεφάλου και η συκοφαντική δυσφήμιση σε συνδυασμό με ανεγκέφαλους, απατεώνες και δικομανείς δικηγόρους, καταστρέφουν παιδί και πατέρα δημιουργώντας το Σύνδρομο Γονικής Αλλοτρίωσης-Αποξένωσης το οποίο είναι ψυχιατρικό φαινόμενο αποστροφής του παιδιού από τον γονέα που δεν έχει την επιμέλεια. Οι ψυχίατροι το αποδίδουν στη ζήλεια-φθόνο (το μεγάλο πρόβλημα των ελλήνων). (http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%8D%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%BF_%CE%B3%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82_%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BE%CE%AD%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B7%CF%82).
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΔΥΟ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ:
1) Η απόφαση 952/2007 Μονομελούς Πρωτοδικείου  Θεσσαλονίκης διατυπώνει την άποψη ότι: ‘παραδοσιακά η γονική μέριμνα των μικρής ηλικίας τέκνων πρέπει να ανατίθεται στη μητέρα τους λόγω του ότι έχουν ανάγκη της μητρικής στοργής και ιδιαιτέρων περιποιήσεων, όμως κατά τις νεώτερες ιατρικές παιδαγωγικές και ψυχολογικές έρευνες, αυτό ισχύει μόνο για τη νηπιακή ηλικία, για την οποία αναγνωρίζεται σαφής βιοκοινωνική υπεροχή στη μητέρα’. (!!!)
2) Η απόφαση 35/2009, του Μονομελούς Πρωτοδικείου  Αθηνών αναθέτει προσωρινά την επιμέλεια στη μητέρα, με το παρακάτω αιτιολογικό, όταν αγνοεί παντελώς τις απειράριθμες παρεμποδίσεις επικοινωνίας που κάνει η μητέρα: «η μονομερής και αυθαίρετη συμπεριφορά του πατέρα να παραβιάσει την επιμέλεια του ανηλίκου και να το εκθέσει σε φυσική και ψυχική δοκιμασία αναθέτοντας εν τοις πράγμασι την επιμέλεια στους γονείς του καταδεικνύει την έλλειψη υπευθυνότητας και την ανωριμότητά του να ανταποκριθεί στα πρόσθετα καθήκοντα και την αυξημένη ευθύνη που επιτάσσει το καθήκον άσκησης επιμέλειας του ανηλίκου. Λεκτέον ότι η αναίτια και αβασάνιστη στέρηση του ενός από τα δύο γονεϊκά πρότυπα της ζωής του δεν αντισταθμίζεται ούτε αναπληρώνεται από κανένα άλλο υλικό αγαθό ούτε βέβαια υποκαθίσταται από την παρουσία άλλων προσώπων στη ζωή του, αντίθετα το οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε συναισθηματικό ακρωτηριασμό». (!!!).
Δεν αποτελεί έκπληξη, λοιπόν, το γεγονός ότι μειώνεται ο αριθμός των γάμων στην Ε.Ε. Το 2008 έγιναν 4,9 γάμοι ανά 1.000 άτομα, έναντι 5,1 το 1998 και 6,3 το 1990. Η χώρα με τους λιγότερους γάμους είναι η Σλοβενία (3,3 ανά 1.000 κατοίκους) και ακολουθούν η Βουλγαρία (3,6), το Λουξεμβούργο (3,9) και η Ουγγαρία (4). Στον αντίποδα βρίσκονται η Κύπρος (7,7 ανά 1.000 κατοίκους το 2008), η Λιθουανία (7,2) και η Ρουμανία (6,9). Στην Ελλάδα έγιναν 4,8 γάμοι ανά 1.000 κατοίκους το 2008, έναντι 5,1 το 1998 και 5,8 το 1980. Σύμφωνα με τα στατιστικά της «ΙΝSΕΕ», το 2007, η Γαλλία κλέβει τα σκήπτρα στη γονιμότητα από την Ιρλανδία που κατείχε τα τελευταία χρόνια τα πρωτεία.

Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

ΠΑΤΡΟΤΗΣ-ΓΟΝΕΑΣ-ΣΥΓΑΠΑ: ΝΟΜΙΜΗ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ ΜΑΘΗΤΩΝ ΕΚΤΟΣ ΓΑΜΟΥ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ...

ΠΑΤΡΟΤΗΣ-ΓΟΝΕΑΣ-ΣΥΓΑΠΑ: ΝΟΜΙΜΗ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ ΜΑΘΗΤΩΝ ΕΚΤΟΣ ΓΑΜΟΥ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ...: ΘΕΜΑ 9Ο ΝΟΜΙΜΗ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ ΜΑΘΗΤΩΝ ΕΚΤΟΣ ΓΑΜΟΥ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ Η ΓΟΝΕΩΝ ΣΕ ∆ΙΑΣΤΑΣΗ Η ∆ΙΑΖΕΥΞΗ ΚΛΠ. ΣΧΕΤ : Η αριθµ. Φ.7/517/127893/Γ1/13-10...

ΝΟΜΙΜΗ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ ΜΑΘΗΤΩΝ ΕΚΤΟΣ ΓΑΜΟΥ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ Η ΓΟΝΕΩΝ ΣΕ ∆ΙΑΣΤΑΣΗ Η ∆ΙΑΖΕΥΞΗ ΚΛΠ.

ΘΕΜΑ 9Ο
ΝΟΜΙΜΗ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ ΜΑΘΗΤΩΝ ΕΚΤΟΣ ΓΑΜΟΥ ΤΩΝ
ΓΟΝΕΩΝ Η ΓΟΝΕΩΝ ΣΕ ∆ΙΑΣΤΑΣΗ Η ∆ΙΑΖΕΥΞΗ ΚΛΠ.
ΣΧΕΤ : Η αριθµ. Φ.7/517/127893/Γ1/13-10-2010 Εγκύκλιος Υπ.Π∆ΒΜΘ.
Με αφορµή συχνά ερωτήµατα που υποβάλλονται στη ∆ιεύθυνσή µας σχετικά µε τα δικαιώµατα των παιδιών-µαθητών χωρίς γάµο των γονέων τους ή των οποίων οι γονείς βρίσκονται σε διάσταση ή είναι διαζευγµένοι και ο ένας απ΄αυτούς δεν ασκεί την επιµέλεια σας γνωστοποιούµε τα ακόλουθα :
Σε κάθε περίπτωση που δηλώνεται στο σχολείο διάσταση ή διάζευξη των γονέων
µαθητών υποχρεωτικά πρέπει να υποβάλλεται ,από το γονέα ή το πρόσωπο που
επικαλείται την επιµέλεια ή αντίστοιχα την εποπτεία του ανηλίκου, επίσηµο αντίγραφο
της δικαστικής απόφασης για την ανάθεση της επιµέλειας ή ένορκης βεβαίωσης για
τη ρύθµισή της.
Η επικοινωνία του παιδιού-µαθητή µε το γονέα που δεν έχει την επιµέλειά του, αλλά
χώρου αρκεί αυτή να γίνεται µε τρόπο ώστε το σχολείο να µην µετατρέπεται σε χώρο
άσκησης επικοινωνίας γονέα-µαθητή και χώρο τριβής ή αντιδικίας των γονέων
παρεµποδίζοντας την εκπαιδευτική διαδικασία και υπό την προϋπόθεση ότι αυτή δεν
έχει απαγορευθεί ή δεν τελεί υπό όρους βάσει της τυχόν δικαστικής απόφασης που
ρυθµίζει τα θέµατα επιµέλειας-επικοινωνίας του ανηλίκου µαθητή.
Επίσης, κατά τα ανωτέρω, δεν µπορεί να αποκλεισθεί η συµµετοχή του γονέα (που
δεν έχει την επιµέλεια του παιδιού) στις σχολικές εκδηλώσεις  ή στα συλλογικά
όργανα της σχολικής κοινότητας.
Όλα τα παραπάνω δεν ισχύουν σε περίπτωση που τυχόν έχει αφαιρεθεί συνολικά η
άσκηση της γονικής µέριµνας από το γονέα ή δεν τη δικαιούται όπως στη περίπτωση
παιδιού εκτός γάµου γονέων του οποίου τη γονική µέριµνα ασκεί εκ του νόµου η
µητέρα του.
http://www.dipevath.gr/mar12/22/egkyklios.pdf

Κυριακή, 14 Ιουλίου 2013

Η μητέρα που φυλακίστηκε, στη Γαλλία για το παιδί της μετά το διαζύγιο


<div data-configid="0/4034674" style="width: 525px; height: 525px;" class="issuuembed"></div><script type="text/javascript" src="//e.issuu.com/embed.js" async="true"></script> 
Cecile Amandin Le dossier complet sur cette tragédie fait l'objet d'une édition spéciale dans le Futé Magazine n° 176. Cliquer sur l'image pour lire. Il faut aider Ronite Bitton. Sans nous, elle sera arbitrairement jetée en prison le 22 juillet prochain
http://issuu.com/futemag/docs/flip176/1?e=1821479%2F4014027
Τον πλήρη φάκελο σε αυτήν την τραγωδία, είναι μια ειδική έκδοση smart περιοδικό Αρ. 176. Κάντε κλικ στην εικόνα για να διαβάσετε. Χρειάζεστε βοήθεια Ronite Μπιτόν. Χωρίς εμάς, αυτό θα είναι αυθαίρετα ρίχνονται στη φυλακή σε 22 Ιουλίου http://issuu.com/futemag/docs/flip176/1?e=1821479%2F4014027 (Μεταφράστηκε από το Bing)

Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2013

FATHERHOOD STUDY. Πανεπιστημιακή μελέτη για την πατρική επιμέλεια

Have you taken the DePaul University "FATHERHOOD STUDY" yet?
This study is provided by DePaul University and hosted by Fathers4Justice. This is a time sensitive study. Please register, take the study and SHARE WITH YOUR FRIENDS.
We must, as caring, concerned parents, bring forth awareness of what is really going on in America's ANTI-Family courts. Join Fathers4Justice in our campaign for the TRUE best interest of our children, their right to share equally in the lives of both of their fit and willing parents.

http://fathers4justice.org/content/fatherhood-study 

Τρίτη, 9 Ιουλίου 2013

Μάνα έβαλε βρέφος στην κατάψυξη

Πάτρα
Νεκρό μέσα σε ένα ψυγείο βρέθηκε βρέφος τριών μηνών στο Αλεποχώρι Τριταίας στην Αχαΐα. Μυστήριο καλύπτει τις συνθήκες θανάτου του μικρού αγοριού. Οι αστυνομικές αρχές ερευνούν εάν πρόκειται για εγκληματική ενέργεια ή τραγικό δυστύχημα, με τα τοπικά μέσα να δείχνουν ως δολοφόνο τη μητέρα του βρέφους.

Σύμφωνα με την Αστυνομία, το βρέφος βρέθηκε το απόγευμα της Τρίτης νεκρό μέσα σε ψυγείο της οικογένειας του. Το βρέφος βρήκε νεκρό ο πατέρας του ο οποίος έλειπε από το σπίτι από την Πέμπτη και έσπευσε να ειδοποιήσει την Αστυνομία.

Αξιωματικοί της Αστυνομίας που μετέβησαν στην κοινότητα, άρχισαν να ερευνούν τους χώρους και να λαμβάνουν καταθέσεις.

Πληροφορίες που επικαλείται η τοπική ενημερωτική ιστοσελίδα thebest.gr αναφέρουν ότι η μητέρα, η οποία είναι 31 ετών, ισχυρίζεται πως χτύπησε το παιδί το Σάββατο και μόλις αντελήφθη ότι αυτό δεν είχε τις αισθήσεις του, το έβαλε στην κατάψυξη. Όταν γύρισε ο σύζυγός της, η ίδια φέρεται να πήρε το παιδί και να το έβαλε στην κούνια του. Ο άνδρας υπέστη σοκ όταν κατάλαβε τι είχε συμβεί.

Η 31χρονη, έχει άλλα δύο παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας, και σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες τοπικών μέσων ενημέρωσης αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα, ενώ η οικογένεια φέρεται να είναι γνωστή στην αστυνομία για την εμπλοκή της σε υποθέσεις ναρκωτικών ουσιών.

Η ιατροδικαστική εξέταση αναμένεται να δώσει απαντήσεις για το τι ακριβώς προκάλεσε τον θάνατο του βρέφους και πριν πόσες ημέρες συνέβη.  
Newsroom ΔΟΛ

Τρίτη, 2 Ιουλίου 2013